ΠΕΤΑΩ. ΞΑΝΑΖΩ. ΑΓΑΠΩ.

            Κοιτάζω.
            Ονειροπολώ.
            Αφουγκράζομαι.
            Χορεύω.
            Πετάω.

            Τα φτερά μου είναι ελαφριά και πρόθυμα ανοίγουν για ένα μικρό ταξίδι 

            μέσα από γνώριμες και ήρεμες σκέψεις.

            Γελάω.

            Νιώθω.

            Θυμάμαι.
            Ξεχνάω.
            Ξαναζώ.

            Η αλήθεια πίσω από τα μάτια είναι ότι κρύβουν μυστικά μονοπάτια οδηγώντας 

            τη σιωπή στο φως.

            Κοιμάμαι.
            Σκέφτομαι.
            Φοβάμαι.
            Αργώ.
            Περπατώ.

            Όλα είναι δρόμος, διαθέσιμος μα γεμάτος εμπόδια και δυσκολίες. 

            Άραγε πως αντιμετωπίζεις φόβους κι όνειρα αν πρώτα δεν τα γνωρίσεις;

            Μοναξιά.
            Θλίψη.
            Εγωισμός.
            Σκοτάδι.
            Βροχή.

            Θα βρέξει και θα ξεπλύνει βάσανα και πόνους. Θα βρέξει και η μελαγχολία 

            παραδόξως θα ανθίσει. 

            Να βρέξει. Να βρέξει για να έχουμε την ευκαιρία να χορέψουμε κάτω από 

            τις σταγόνες της βροχής.

            Λυγίζω.
            Φωνάζω.
            Κλαίω.
            Συγχωρώ.
            Αγαπώ.

            Αγαπώ γιατί αγάπη σημαίνει να αγαπάς. Να αγαπάς όσο η καρδιά σου το αντέχει 

            και όσο το αντέχει να αγαπάς περισσότερο.

Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΜΑΣ

Διάβασα προ ολίγων ημερών ένα κείμενο όπου ο τρόπος που παρουσιάζει το συναίσθημα της μοναξιάς μου κίνησε αρκετά το ενδιαφέρον. Το παραθέτω, λοιπόν, παρακάτω έτσι ώστε να ρίξετε κι εσείς μία ματιά έξω από το παρόν ανοιχτό παράθυρο, ενός δωματίου σκέψεων και συλλογισμών.

       Τις περισσότερες φορές, ζώντας μέσα στην μοναξιά και στην απόρριψη, στρέφουμε την οργή μας σε εκείνους που μας εγκατέλειψαν. Στην αδιαφορία της κοινωνίας.
       Αυτή είναι η εύκολη λύση: Να επιλέγουμε την αναζήτηση των ευθυνών έξω από εμάς. Άλλωστε, «πάντα φταίνε οι άλλοι και η κακή κοινωνία». Έτσι, συχνά φοράμε το κοστούμι του θύματος και υποδυόμαστε το ρόλο του μεγάλου αδικημένου. Εκείνου που αγαπάει, αλλά δεν αγαπιέται. Που προσφέρει ανιδιοτελώς, ενώ οι πάντες τον εκμεταλλεύονται.
     Ωστόσο πρέπει κάποια στιγμή να σιωπήσουμε την εγωπαθή φλυαρία και τα μοιρολόγια. Και να ομολογήσουμε στον εαυτό μας την αλήθεια, με λόγια λιτά και ξεκάθαρα:
       Ναι, ΦΤΑΙΩ ΚΙ ΕΓΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΟΥ. Ίσως όχι πάντα εγώ, αλλά πολλές φορές μπορεί να φταίω μονάχα εγώ. Γιατί απομάκρυνα από κοντά μου όλους εκείνους που με είχαν πλησιάσει. Και εκείνους που το θέλησαν, τους έδιωξα με τον τρόπο μου.
       Τις περισσότερες φορές η αναπηρία μας να υπάρχουμε με τους άλλους οφείλεται στο ότι δεν ανοίγουμε τα σύνορα του Εγώ μας. Δεν έχουμε μάθει και δεν έχουμε την παραμικρή διάθεση να μάθουμε να ζούμε ΓΙΑ τους άλλους και ΜΕ τους άλλους. Διερωτηθήκαμε άραγε ποτέ, αν ο τρόπος ζωής μας και η όλη παρουσία μας αφήνουν χώρο να υπάρξουν άλλοι άνθρωποι δίπλα μας; Οι παραξενιές και οι υπερβολές μας, οι συνεχείς και - όχι σπάνια - παράλογες απαιτήσεις μας, οι ισοπεδωτικές παρατηρήσεις και η εν γένει πληθωρική παρουσία του «ΕΓΩ» μας καταπνίγει και εξοβελίζει κάθε πρόσωπο, που με καλή διάθεση προσπαθεί να μας πλησιάσει. Το αποτέλεσμα όλης αυτής της άρνησης είναι να μένουμε μόνοι μας στη ζωή.
       Ο καθημερινός μας βίος δίνει λύση στο δράμα της μοναξιάς, που δεν είναι άλλη από το άνοιγμα της καρδιάς. Το να δίνεις και να δίνεσαι, όσο κι αν πολλές φορές δεν έχει την ανάλογη ανταπόκριση, όσο κι αν συχνά πληγώνει, είναι για τον κάθε ένα από εμάς κέρδος ζωής και πληρότητα υπάρξεως.
       Δεν φτάνει να λέμε ότι θέλουμε να μας αγαπάνε. Πρέπει και να το αντέχουμε ή να το επιτρέπουμε στους άλλους. Δεν φτάνει να λέμε ότι δεν μας αρέσει η μοναξιά. Πρέπει ώριμα να βαστάζουμε την παρουσία του άλλου. Δεν αρκεί να διακηρρύσουμε την επιθυμία μας να υπάρχει ο άλλος στη ζωή μας. Πρέπει να του δώσουμε χώρο για να υπάρξει. Να τον «συγχωρήσουμε» μέσα μας. Να τον χωρέσουμε υπαρξιακά. 

Almost Abyss

Είναι κι αυτό το αβάσταχτο κενό 

που όλο μεγαλώνει...

 

 

 

Sometimes I Daydream...

Sometimes I daydream about the stars
and how they hide a billion ancient stories behind the universe's skies.
And how my story wouldn't pass as mine but as ours.
The thing with the hidden memories is that they are only leftovers of a
glorified past.

Sometimes I daydream about the little things
and how simple life should be; wondering how the elixir of hope tastes.
The thing with people is that neither a bunch of smiles nor the words
written on a paper are able to make one's day.
If only we felt the beauty of simplicity...
We'd be laughing as kings and queens
of the north, west, east and south.
I wouldn't mind passing that summer accompanying the wind.

Sometimes I daydream of forgettable meanings,
like the joyful feeling of my guardian angel's presence;
a chime more pure than any nocturnal flower that bursts open,
more powerful than any force of time.

Sometimes I daydream...
Perhaps that is why it is called a daydream.
Because like a promising summer day,
it offers a galaxy worth of light, warmth and hope.
I mustn't forget they are only dreams,
and that the sun has to set sometime-
even in daydreams.

ΕΝΑΣ ΟΥΡΑΝΟΣ ΠΟΥ ΔΑΚΡΥΣΕ

Είναι ο ουρανός που έριξε ένα βουβό δάκρυ. Μη το δει κανείς, μήτε η καρδιά του να το ακούσει. Μέσα στο πυκνό σκοτάδι ταξίδεψε και με τα σύννεφα μοιράστηκε τη θλίψη του. Ένα δάκρυ ασήμαντο, άσκοπη και ανεξήγητη η ύπαρξη του. 

Ποιος θα το καληνυχτίσει; Τα άστρα απομακρύνθηκαν και το ξημέρωμα δε θέλησε να έρθει. Ένα δάκρυ στον ουρανό και η νύχτα παρέμεινε νύχτα. 

Ποιος θα το δικαιολογήσει; Εμπόδιο στάθηκε στην εμφάνιση της ημέρας και όλοι το αρνήθηκαν. Ένα δάκρυ που πολλοί φοβήθηκαν. 

Ποιος θα το πλησιάσει; Υποψίες πως θα παγώσει την ήδη ψυχρή καρδιά τους. Ένα δάκρυ που μιλάει γι' αγάπη. Κι όμως φίλοι κι έρωτες το απαρνήθηκαν. 

Ποιος θα το καταλάβει; Νομίζουν πως κουβαλάει πόνο. Νομίζουν πως τρυπάει. Νομίζουν πως πληγώνει. 

Ένα δάκρυ που ταξιδεύει στον ουρανό. Κι ενώ νομίζει πως ο κόσμος απομακρύνεται, έχει ήδη ξεκινήσει μια δική του πορεία. 

Ποιος θα το ακολουθήσει; Έχει ήδη φτάσει στον ήλιο. Ένα δάκρυ που εξατμίστηκε σε ένα υπόβαθρο γεμάτο φως, αφήνοντας πίσω του τρικυμίες από όνειρα. 

Ποιος θα το θυμάται; 

Ένας άνθρωπος που μόλις ξύπνησε. 

Ένα δάκρυ που πια δεν υπάρχει. 

Ένας ουρανός που δάκρυσε...

Είναι ο ουρανός που έριξε ένα βουβό δάκρυ. Μη το δει κανείς, μήτε η καρδιά του να το ακούσει. Μέσα στο πυκνό σκοτάδι ταξίδεψε και με τα σύννεφα μοιράστηκε τη θλίψη του. Ένα δάκρυ ασήμαντο, άσκοπη και ανεξήγητη η ύπαρξη του. 

Ποιος θα το καληνυχτίσει; Τα άστρα απομακρύνθηκαν και το ξημέρωμα δε θέλησε να έρθει. Ένα δάκρυ στον ουρανό και η νύχτα παρέμεινε νύχτα. 

Ποιος θα το δικαιολογήσει; Εμπόδιο στάθηκε στην εμφάνιση της ημέρας και όλοι το αρνήθηκαν. Ένα δάκρυ που πολλοί φοβήθηκαν. 

Ποιος θα το πλησιάσει; Υποψίες πως θα παγώσει την ήδη ψυχρή καρδιά τους. Ένα δάκρυ που μιλάει γι' αγάπη. Κι όμως φίλοι κι έρωτες το απαρνήθηκαν. 

Ποιος θα το καταλάβει; Νομίζουν πως κουβαλάει πόνο. Νομίζουν πως τρυπάει. Νομίζουν πως πληγώνει. 

Ένα δάκρυ που ταξιδεύει στον ουρανό. Κι ενώ νομίζει πως ο κόσμος απομακρύνεται, έχει ήδη ξεκινήσει μια δική του πορεία. 

Ποιος θα το ακολουθήσει; Έχει ήδη φτάσει στον ήλιο. Ένα δάκρυ που εξατμίστηκε σε ένα υπόβαθρο γεμάτο φως, αφήνοντας πίσω του τρικυμίες από όνειρα. 

Ποιος θα το θυμάται; 

Ένας άνθρωπος που μόλις ξύπνησε. 

Ένα δάκρυ που πια δεν υπάρχει. 

Those People

Κάποιοι άνθρωποι έρχονται στη ζωή σου και φέρνουν τα πάνω κάτω. Είναι αυτοί οι άνθρωποι που φοβάσαι περισσότερο από όλους μήπως φύγουν και τους χάσεις. Γιατί χωρίς αυτούς η ζωή σου δεν θα είχε χρώμα. Θα ήταν ένα ασπρόμαυρο θολό τοπίο χωρίς ζωή, χωρίς ζωντάνια. Προπαντός, χωρίς χαμόγελα. Γιατί το πιο όμορφο πράγμα στον άνθρωπο είναι να χαμογελάει. Να χαμογελάσει ξεχνώντας όλες τις έννοιες και τα προβλήματα του. Είναι εκείνο το χαμόγελο που δε βγαίνει ολάκερο από μέσα σου, αλλά ξεπροβάλλει μέσα από την αγάπη των ανθρώπων σου. Αυτό οι ίδιοι είναι που σε πληρούν, που σκουπίζουν κάθε αόρατο δάκρυ σου, που στέκονται μαζί σου στην καταιγίδα. Χωρίς αυτούς θα ήσουν άδειος. Θα ήσουν απλώς ένας μαραμένο άνθος γιασεμιού, πεσμένο στην άκρη ενός πολυδιάβατου δρόμου. Σε έναν δρόμο όπου κανείς δεν αφιερώνει ένα δευτερόλεπτο να ρίξει μια ματιά κάτω, εφόσον είναι όλοι τόσο απασχολημένοι να κοιτούν τον ουρανό. Δεν ξέρουν όμως ότι τα πιο όμορφα λουλούδια φυτρώνουν στο έδαφος. Πως για να ανθίσουν φτάνει να μοιραστούν την αγάπη που νιώθουν. Τυχεροί είναι εκείνοι που τα χαμόγελα των ανθρώπων τους, τους γεμίζουν την μέρα. Τυχεροί είναι εκείνοι, που τέτοιοι άνθρωποι απαρτίζουν τη ζωή τους.

ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ, Ο ΗΛΙΟΣ

 

Μέρος 1ο (MelancholyBird)

Άνθρωπε μου βάστα τον πόνο της απουσίας. Θα δεις γλυκαίνει με τον καιρό, παραμύθι να φτιάχνεις την ιστορία σου και νανούρισμα στα παιδιά σου. Μην θλίβεσαι που έφυγε, μην δακρύζεις που σε πρόδωσε μόνο αγάπα τον. Αν κάπου ενωθούν ξανά οι πορείες σας αγκάλιασε τον με όλη την δύναμη της ψυχής σου, μην γονατίσεις και τότε θα είσαι ένα βήμα παραπέρα, ένα βήμα για το έπαθλο της αγάπης. Κάποτε ένας αγαπημένος φίλος μου είπε ότι κάθε πρωί βγαίνει ο ήλιος και μας φωτίζει, είναι μια καινούρια ηλιόλουστη μέρα, ηλιόλουστη και η πληγωμένη σου καρδιά. Ακόμα κι αν ξημερώσει συννεφιά, να θυμάσαι πίσω από τις μαύρες σκιές πάντα υπάρχουν τα δύο πιο φωτεινά αστέρια, ο ήλιος και το φεγγάρι. Ο ήλιος απλώνει παντού την ευτυχία του, έτσι και το φεγγάρι στο σκοτάδι σου αποτυπώνει τον δικό του φωτεινό δρόμο. Γι' αυτό λοιπόν άνθρωπε μου, κοίταξε δίπλα σου, χαμόγελα πλούσιων ψυχών απλώνονται στο δρόμο σου, μην τα τσαλακώνεις, γιατί μετά σκοτάδι ντύνεσαι και εσύ.

Μέρος 2ο (RecklessDreamer)

Και αν τελικά χαθείς στο σκοτάδι σου, άνθρωπε μου, δύσκολα θα βρεις το δρόμο του γυρισμού. Να το φοβάσαι το σκοτάδι, να μην του παραδίνεσαι. Φαντάζει γλυκό στην όψη μα σαν το γευτείς ο πόνος σαν άγριο κύμα σε ισοπεδώνει. Και αφήνεσαι. Και εξακολουθείς να αφήνεσαι. Και πάντα αφήνεσαι. Θεριό γίνεται μέσα σου έτοιμο να σε κατασπαράξει. Ζεις με αυτό άνθρωπέ μου. Ζεις από αυτό. Σκιές σκεπάζουν το χαμόγελό σου και τότε ήδη το σεληνόφως σβήνει από τον ουρανό. Μήτε ελπίδα για το φεγγάρι μένει, μήτε για τον ήλιο. Αναζητάς διψώντας μια σταγόνα φωτός μα από πουθενά δεν κρατιέσαι για να ψάξεις. Ένα λευκό τριαντάφυλλο και η ελπίδα θα ξαναγεννηθεί μπρος στην ομορφιά του. Ο ήλιος θα ξεπροβάλλει ξανά μετά το σκοτάδι. Τον έχεις ανάγκη πια και σε γαληνεύει η χάρη του. Ο τρόπος που κάνει τα πάντα να φαίνονται τόσο ξεκάθαρα και φωτεινά. Σου δείχνει πολύχρωμα μονοπάτια για να περπατήσεις και νέους κήπους για να ξεκουράσεις την λαβωμένη σου ψυχή. Ώσπου όταν έχεις πια ανασάνει, μάτια που αντικατοπτρίζουν την όψη του μέντορά τους κοσμούν το λαμπερό πρόσωπό σου. Βρες ένα τριαντάφυλλο και άσε μια αχτίδα ηλίου να το φωτίσει. Ένα λευκό τριαντάφυλλο.