EL FUEGO, LAS CENIZAS: ΠΕΣ ΜΟΥ ΠΟΙΟ ΦΟΒΟ ΑΓΑΠΗΣΕΣ ΠΑΛΙ

Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή σου που τα σημαντικότερα κομμάτια του παρελθόντος περνούν μπροστά από τα μάτια σου σαν να ανήκουν στο παρόν που ήδη βιώνεις. Αυτό βέβαια γίνεται στιγμιαία και όπως είναι φυσικό, το συναίσθημα που δημιουργείται εκείνη τη στιγμή είναι πολύ έντονο και αναπάντεχο. Όμως, πριν ξεκινήσει η διαδικασία της αναπόλησης, κάτι πυροδοτεί το μυαλό (καρδιά-ψυχή) και φτάνει στο σημείο της συνειδητοποίησης, συνοδευόμενη ίσως από κάποιο φόβο και τρόμο για το κομμάτι που έπεται να χαθεί οριστικά στο μέλλον. Δεν είναι ανώδυνο να ξεχαστεί κάτι τόσο καλά μαγκωμένο μέσα στη ψυχή σου. Υπήρξε εκεί για κάποιο διάστημα, μεγάλο χρονικό διάστημα, και θα έμενε εκεί μέχρι το τέλος - για πάντα. Υπήρξαν καταστάσεις στη ζωή μου που αγάπησα, τις οποίες βίωσα σε μεγαλύτερο βαθμό απ' ότι άντεχα και έπειτα προσπάθησα να ξεφύγω από αυτές. Ποτέ όμως δε σταμάτησαν να με στοιχιώνουν οι αναμνήσεις και τα συναισθήματα που προήλθαν από εκεί. Πάντα θα υπάρχουν σαν ένα μεγάλο κομμάτι της ύπαρξής μου, ένα κομμάτι που θα με ορίζει πάντα. 

Έρχεται το τέλος λοιπόν.

Ένα τέλος που δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί προβλέψιμο και εφικτό στο παρελθόν. Βέβαια, αν δεν έβλεπα το τέλος αυτού του δρόμου ξαφνικά, η γραμμή εκκίνησής του θα είχε παραμείνει ξεχασμένη και ξεθωριασμένη κάπου πολύ πίσω, κρυμμένη καλά κάτω από την αιμοδιψή λήθη. Έπρεπε το τοπίο πίσω από την πλάτη μου να ξεθολώσει κάποια στιγμή. Έρχονται -ή μάλλον, ήδη γίνονται- μεγάλες αλλαγές εμπρός μου και και το πλανεμένο μου παρελθόν δεν θα επέτρεπε να στηθεί μία άυλη βάση για στήριγμα στο άβουλο μέλλον μου. Η καινούρια βάση οφείλει να στηθεί από τα ιδρώμενα χέρια μου.

Κοιτάζω μπροστά και απλώνεται μία έρημος. Αναμφισβήτητα προς τα εκεί βαδίζω. Δε θέλω να φτάσω στην έρημο. Θέλω να γυρίσω πίσω στο δάσος μου, εκεί όπου είναι ήρεμα και όμορφα και ο ήλιος πάντα καταφέρνει να δραπετεύσει μέσα από τα κλαδιά των δέντρων. Το δάσος μένει πάντα σταθερό, τα δέντρα μένουν ακλόνητα βαθιά ριζωμένα στη πηγή της ζωής τους. Η άμμος της ερήμου, από την άλλη, αποτελείται από μικρούς κόκκους όπου ο κάθε ένας από αυτούς έχει υπάρξει παντού, εκτός από τα μέρη που υπήρξε πριν από το παροντικό. Η άμμος κινείται διαρκώς. Την ταξιδεύει ο αέρας από τόπο και ουδέποτε μένει στάσιμη, ούτε για να ξεδιψάσει. Ατενίζω το δάσος μου. Σε εκείνο το δάσος όπου έζησα, φωτιά έχει ανάψει. Καίγονται τώρα τα δέντρα, που ακλόνητα μένουν βαθιά ριζωμένα στη πηγή της ζωής τους. Φλόγες κατασπαράζουν οτιδήποτε άξια είχε υψωθεί. Δεν μπορώ να γυρίσω. Δε μπορώ να τη σβήσω. 

Μόνο ελπίζω να αντικρίσω για μία μόνο φορά τις στάχτες της.

ΠΕΡΑΣΕ Η ΩΡΑ

Η ώρα πήγε πάρα κάτι. Πέρασε ο χρόνος και ούτε μια ανάσα δεν κατάφερε να σωθεί. Αδυσώπυτο κενό αφήνει ο χρόνος. Ναι, κενό. Τι είναι αυτό που σου επέτρεψε να κάνεις; Να αγαπήσεις; Να μισήσεις; Να πονέσεις; Να φοβηθείς; Να αφεθείς; Τίποτα δεν κατάφερες να κάνεις ολοκληρωμένα. Δεν είχες χρόνο. Ακόμη και τα πιο σημαντικά πράγματα μεταμορθώθηκαν σε υποχρεώσεις που πρέπει να κάνεις βιαστικά γιατί δεν θα προλάβεις να τη βγάλεις ζωντανός με τούτη εδώ την άβυσσο.

ΠΕΤΑΩ. ΞΑΝΑΖΩ. ΑΓΑΠΩ.

            Κοιτάζω.
            Ονειροπολώ.
            Αφουγκράζομαι.
            Χορεύω.
            Πετάω.

            Τα φτερά μου είναι ελαφριά και πρόθυμα ανοίγουν για ένα μικρό ταξίδι 

            μέσα από γνώριμες και ήρεμες σκέψεις.

            Γελάω.

            Νιώθω.

            Θυμάμαι.
            Ξεχνάω.
            Ξαναζώ.

            Η αλήθεια πίσω από τα μάτια είναι ότι κρύβουν μυστικά μονοπάτια οδηγώντας 

            τη σιωπή στο φως.

            Κοιμάμαι.
            Σκέφτομαι.
            Φοβάμαι.
            Αργώ.
            Περπατώ.

            Όλα είναι δρόμος, διαθέσιμος μα γεμάτος εμπόδια και δυσκολίες. 

            Άραγε πως αντιμετωπίζεις φόβους κι όνειρα αν πρώτα δεν τα γνωρίσεις;

            Μοναξιά.
            Θλίψη.
            Εγωισμός.
            Σκοτάδι.
            Βροχή.

            Θα βρέξει και θα ξεπλύνει βάσανα και πόνους. Θα βρέξει και η μελαγχολία 

            παραδόξως θα ανθίσει. 

            Να βρέξει. Να βρέξει για να έχουμε την ευκαιρία να χορέψουμε κάτω από 

            τις σταγόνες της βροχής.

            Λυγίζω.
            Φωνάζω.
            Κλαίω.
            Συγχωρώ.
            Αγαπώ.

            Αγαπώ γιατί αγάπη σημαίνει να αγαπάς. Να αγαπάς όσο η καρδιά σου το αντέχει 

            και όσο το αντέχει να αγαπάς περισσότερο.

Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΜΑΣ

Διάβασα προ ολίγων ημερών ένα κείμενο όπου ο τρόπος που παρουσιάζει το συναίσθημα της μοναξιάς μου κίνησε αρκετά το ενδιαφέρον. Το παραθέτω, λοιπόν, παρακάτω έτσι ώστε να ρίξετε κι εσείς μία ματιά έξω από το παρόν ανοιχτό παράθυρο, ενός δωματίου σκέψεων και συλλογισμών.

       Τις περισσότερες φορές, ζώντας μέσα στην μοναξιά και στην απόρριψη, στρέφουμε την οργή μας σε εκείνους που μας εγκατέλειψαν. Στην αδιαφορία της κοινωνίας.
       Αυτή είναι η εύκολη λύση: Να επιλέγουμε την αναζήτηση των ευθυνών έξω από εμάς. Άλλωστε, «πάντα φταίνε οι άλλοι και η κακή κοινωνία». Έτσι, συχνά φοράμε το κοστούμι του θύματος και υποδυόμαστε το ρόλο του μεγάλου αδικημένου. Εκείνου που αγαπάει, αλλά δεν αγαπιέται. Που προσφέρει ανιδιοτελώς, ενώ οι πάντες τον εκμεταλλεύονται.
     Ωστόσο πρέπει κάποια στιγμή να σιωπήσουμε την εγωπαθή φλυαρία και τα μοιρολόγια. Και να ομολογήσουμε στον εαυτό μας την αλήθεια, με λόγια λιτά και ξεκάθαρα:
       Ναι, ΦΤΑΙΩ ΚΙ ΕΓΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΟΥ. Ίσως όχι πάντα εγώ, αλλά πολλές φορές μπορεί να φταίω μονάχα εγώ. Γιατί απομάκρυνα από κοντά μου όλους εκείνους που με είχαν πλησιάσει. Και εκείνους που το θέλησαν, τους έδιωξα με τον τρόπο μου.
       Τις περισσότερες φορές η αναπηρία μας να υπάρχουμε με τους άλλους οφείλεται στο ότι δεν ανοίγουμε τα σύνορα του Εγώ μας. Δεν έχουμε μάθει και δεν έχουμε την παραμικρή διάθεση να μάθουμε να ζούμε ΓΙΑ τους άλλους και ΜΕ τους άλλους. Διερωτηθήκαμε άραγε ποτέ, αν ο τρόπος ζωής μας και η όλη παρουσία μας αφήνουν χώρο να υπάρξουν άλλοι άνθρωποι δίπλα μας; Οι παραξενιές και οι υπερβολές μας, οι συνεχείς και - όχι σπάνια - παράλογες απαιτήσεις μας, οι ισοπεδωτικές παρατηρήσεις και η εν γένει πληθωρική παρουσία του «ΕΓΩ» μας καταπνίγει και εξοβελίζει κάθε πρόσωπο, που με καλή διάθεση προσπαθεί να μας πλησιάσει. Το αποτέλεσμα όλης αυτής της άρνησης είναι να μένουμε μόνοι μας στη ζωή.
       Ο καθημερινός μας βίος δίνει λύση στο δράμα της μοναξιάς, που δεν είναι άλλη από το άνοιγμα της καρδιάς. Το να δίνεις και να δίνεσαι, όσο κι αν πολλές φορές δεν έχει την ανάλογη ανταπόκριση, όσο κι αν συχνά πληγώνει, είναι για τον κάθε ένα από εμάς κέρδος ζωής και πληρότητα υπάρξεως.
       Δεν φτάνει να λέμε ότι θέλουμε να μας αγαπάνε. Πρέπει και να το αντέχουμε ή να το επιτρέπουμε στους άλλους. Δεν φτάνει να λέμε ότι δεν μας αρέσει η μοναξιά. Πρέπει ώριμα να βαστάζουμε την παρουσία του άλλου. Δεν αρκεί να διακηρρύσουμε την επιθυμία μας να υπάρχει ο άλλος στη ζωή μας. Πρέπει να του δώσουμε χώρο για να υπάρξει. Να τον «συγχωρήσουμε» μέσα μας. Να τον χωρέσουμε υπαρξιακά. 

Almost Abyss

Είναι κι αυτό το αβάσταχτο κενό 

που όλο μεγαλώνει...

 

 

 

Sometimes I Daydream...

Sometimes I daydream about the stars
and how they hide a billion ancient stories behind the universe's skies.
And how my story wouldn't pass as mine but as ours.
The thing with the hidden memories is that they are only leftovers of a
glorified past.

Sometimes I daydream about the little things
and how simple life should be; wondering how the elixir of hope tastes.
The thing with people is that neither a bunch of smiles nor the words
written on a paper are able to make one's day.
If only we felt the beauty of simplicity...
We'd be laughing as kings and queens
of the north, west, east and south.
I wouldn't mind passing that summer accompanying the wind.

Sometimes I daydream of forgettable meanings,
like the joyful feeling of my guardian angel's presence;
a chime more pure than any nocturnal flower that bursts open,
more powerful than any force of time.

Sometimes I daydream...
Perhaps that is why it is called a daydream.
Because like a promising summer day,
it offers a galaxy worth of light, warmth and hope.
I mustn't forget they are only dreams,
and that the sun has to set sometime-
even in daydreams.

ΕΝΑΣ ΟΥΡΑΝΟΣ ΠΟΥ ΔΑΚΡΥΣΕ

Είναι ο ουρανός που έριξε ένα βουβό δάκρυ. Μη το δει κανείς, μήτε η καρδιά του να το ακούσει. Μέσα στο πυκνό σκοτάδι ταξίδεψε και με τα σύννεφα μοιράστηκε τη θλίψη του. Ένα δάκρυ ασήμαντο, άσκοπη και ανεξήγητη η ύπαρξη του. 

Ποιος θα το καληνυχτίσει; Τα άστρα απομακρύνθηκαν και το ξημέρωμα δε θέλησε να έρθει. Ένα δάκρυ στον ουρανό και η νύχτα παρέμεινε νύχτα. 

Ποιος θα το δικαιολογήσει; Εμπόδιο στάθηκε στην εμφάνιση της ημέρας και όλοι το αρνήθηκαν. Ένα δάκρυ που πολλοί φοβήθηκαν. 

Ποιος θα το πλησιάσει; Υποψίες πως θα παγώσει την ήδη ψυχρή καρδιά τους. Ένα δάκρυ που μιλάει γι' αγάπη. Κι όμως φίλοι κι έρωτες το απαρνήθηκαν. 

Ποιος θα το καταλάβει; Νομίζουν πως κουβαλάει πόνο. Νομίζουν πως τρυπάει. Νομίζουν πως πληγώνει. 

Ένα δάκρυ που ταξιδεύει στον ουρανό. Κι ενώ νομίζει πως ο κόσμος απομακρύνεται, έχει ήδη ξεκινήσει μια δική του πορεία. 

Ποιος θα το ακολουθήσει; Έχει ήδη φτάσει στον ήλιο. Ένα δάκρυ που εξατμίστηκε σε ένα υπόβαθρο γεμάτο φως, αφήνοντας πίσω του τρικυμίες από όνειρα. 

Ποιος θα το θυμάται; 

Ένας άνθρωπος που μόλις ξύπνησε. 

Ένα δάκρυ που πια δεν υπάρχει. 

Ένας ουρανός που δάκρυσε...

Είναι ο ουρανός που έριξε ένα βουβό δάκρυ. Μη το δει κανείς, μήτε η καρδιά του να το ακούσει. Μέσα στο πυκνό σκοτάδι ταξίδεψε και με τα σύννεφα μοιράστηκε τη θλίψη του. Ένα δάκρυ ασήμαντο, άσκοπη και ανεξήγητη η ύπαρξη του. 

Ποιος θα το καληνυχτίσει; Τα άστρα απομακρύνθηκαν και το ξημέρωμα δε θέλησε να έρθει. Ένα δάκρυ στον ουρανό και η νύχτα παρέμεινε νύχτα. 

Ποιος θα το δικαιολογήσει; Εμπόδιο στάθηκε στην εμφάνιση της ημέρας και όλοι το αρνήθηκαν. Ένα δάκρυ που πολλοί φοβήθηκαν. 

Ποιος θα το πλησιάσει; Υποψίες πως θα παγώσει την ήδη ψυχρή καρδιά τους. Ένα δάκρυ που μιλάει γι' αγάπη. Κι όμως φίλοι κι έρωτες το απαρνήθηκαν. 

Ποιος θα το καταλάβει; Νομίζουν πως κουβαλάει πόνο. Νομίζουν πως τρυπάει. Νομίζουν πως πληγώνει. 

Ένα δάκρυ που ταξιδεύει στον ουρανό. Κι ενώ νομίζει πως ο κόσμος απομακρύνεται, έχει ήδη ξεκινήσει μια δική του πορεία. 

Ποιος θα το ακολουθήσει; Έχει ήδη φτάσει στον ήλιο. Ένα δάκρυ που εξατμίστηκε σε ένα υπόβαθρο γεμάτο φως, αφήνοντας πίσω του τρικυμίες από όνειρα. 

Ποιος θα το θυμάται; 

Ένας άνθρωπος που μόλις ξύπνησε. 

Ένα δάκρυ που πια δεν υπάρχει.