24/12/15

Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΜΑΣ


Διάβασα προ ολίγων ημερών ένα κείμενο όπου ο τρόπος που παρουσιάζει το συναίσθημα της μοναξιάς μου κίνησε αρκετά το ενδιαφέρον. Το παραθέτω, λοιπόν, παρακάτω έτσι ώστε να ρίξετε κι εσείς μία ματιά έξω από το παρόν ανοιχτό παράθυρο, ενός δωματίου σκέψεων και συλλογισμών.









       Τις περισσότερες φορές, ζώντας μέσα στην μοναξιά και στην απόρριψη, στρέφουμε την οργή μας σε εκείνους που μας εγκατέλειψαν. Στην αδιαφορία της κοινωνίας.
       Αυτή είναι η εύκολη λύση: Να επιλέγουμε την αναζήτηση των ευθυνών έξω από εμάς. Άλλωστε, «πάντα φταίνε οι άλλοι και η κακή κοινωνία». Έτσι, συχνά φοράμε το κοστούμι του θύματος και υποδυόμαστε το ρόλο του μεγάλου αδικημένου. Εκείνου που αγαπάει, αλλά δεν αγαπιέται. Που προσφέρει ανιδιοτελώς, ενώ οι πάντες τον εκμεταλλεύονται.
     Ωστόσο πρέπει κάποια στιγμή να σιωπήσουμε την εγωπαθή φλυαρία και τα μοιρολόγια. Και να ομολογήσουμε στον εαυτό μας την αλήθεια, με λόγια λιτά και ξεκάθαρα:
       Ναι, ΦΤΑΙΩ ΚΙ ΕΓΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΟΥ. Ίσως όχι πάντα εγώ, αλλά πολλές φορές μπορεί να φταίω μονάχα εγώ. Γιατί απομάκρυνα από κοντά μου όλους εκείνους που με είχαν πλησιάσει. Και εκείνους που το θέλησαν, τους έδιωξα με τον τρόπο μου.
       Τις περισσότερες φορές η αναπηρία μας να υπάρχουμε με τους άλλους οφείλεται στο ότι δεν ανοίγουμε τα σύνορα του Εγώ μας. Δεν έχουμε μάθει και δεν έχουμε την παραμικρή διάθεση να μάθουμε να ζούμε ΓΙΑ τους άλλους και ΜΕ τους άλλους. Διερωτηθήκαμε άραγε ποτέ, αν ο τρόπος ζωής μας και η όλη παρουσία μας αφήνουν χώρο να υπάρξουν άλλοι άνθρωποι δίπλα μας; Οι παραξενιές και οι υπερβολές μας, οι συνεχείς και - όχι σπάνια - παράλογες απαιτήσεις μας, οι ισοπεδωτικές παρατηρήσεις και η εν γένει πληθωρική παρουσία του «ΕΓΩ» μας καταπνίγει και εξοβελίζει κάθε πρόσωπο, που με καλή διάθεση προσπαθεί να μας πλησιάσει. Το αποτέλεσμα όλης αυτής της άρνησης είναι να μένουμε μόνοι μας στη ζωή.
       Ο καθημερινός μας βίος δίνει λύση στο δράμα της μοναξιάς, που δεν είναι άλλη από το άνοιγμα της καρδιάς. Το να δίνεις και να δίνεσαι, όσο κι αν πολλές φορές δεν έχει την ανάλογη ανταπόκριση, όσο κι αν συχνά πληγώνει, είναι για τον κάθε ένα από εμάς κέρδος ζωής και πληρότητα υπάρξεως.
       Δεν φτάνει να λέμε ότι θέλουμε να μας αγαπάνε. Πρέπει και να το αντέχουμε ή να το επιτρέπουμε στους άλλους. Δεν φτάνει να λέμε ότι δεν μας αρέσει η μοναξιά. Πρέπει ώριμα να βαστάζουμε την παρουσία του άλλου. Δεν αρκεί να διακηρρύσουμε την επιθυμία μας να υπάρχει ο άλλος στη ζωή μας. Πρέπει να του δώσουμε χώρο για να υπάρξει. Να τον «συγχωρήσουμε» μέσα μας. Να τον χωρέσουμε υπαρξιακά. 

15/12/15

Sometimes I Daydream...




Sometimes I daydream about the stars
and how they hide a billion ancient stories behind the universe's skies.
And how my story wouldn't pass as mine but as ours.
The thing with the hidden memories is that they are only leftovers of a
glorified past.

Sometimes I daydream about the little things
and how simple life should be; wondering how the elixir of hope tastes.
The thing with people is that neither a bunch of smiles nor the words
written on a paper are able to make one's day.
If only we felt the beauty of simplicity...
We'd be laughing as kings and queens
of the north, west, east and south.
I wouldn't mind passing that summer accompanying the wind.

Sometimes I daydream of forgettable meanings,
like the joyful feeling of my guardian angel's presence;
a chime more pure than any nocturnal flower that bursts open,
more powerful than any force of time.

Sometimes I daydream...
Perhaps that is why it is called a daydream.
Because like a promising summer day,
it offers a galaxy worth of light, warmth and hope.
I mustn't forget they are only dreams,
and that the sun has to set sometime-
even in daydreams.


7/9/15

ΕΝΑΣ ΟΥΡΑΝΟΣ ΠΟΥ ΔΑΚΡΥΣΕ




Είναι ο ουρανός που έριξε ένα βουβό δάκρυ. Μη το δει κανείς, μήτε η καρδιά του να το ακούσει. Μέσα στο πυκνό σκοτάδι ταξίδεψε και με τα σύννεφα μοιράστηκε τη θλίψη του. Ένα δάκρυ ασήμαντο, άσκοπη και ανεξήγητη η ύπαρξη του. 
Ποιος θα το καληνυχτίσει; Τα άστρα απομακρύνθηκαν και το ξημέρωμα δε θέλησε να έρθει. Ένα δάκρυ στον ουρανό και η νύχτα παρέμεινε νύχτα. 
Ποιος θα το δικαιολογήσει; Εμπόδιο στάθηκε στην εμφάνιση της ημέρας και όλοι το αρνήθηκαν. Ένα δάκρυ που πολλοί φοβήθηκαν. 
Ποιος θα το πλησιάσει; Υποψίες πως θα παγώσει την ήδη ψυχρή καρδιά τους. Ένα δάκρυ που μιλάει γι' αγάπη. Κι όμως φίλοι κι έρωτες το απαρνήθηκαν. 
Ποιος θα το καταλάβει; Νομίζουν πως κουβαλάει πόνο. Νομίζουν πως τρυπάει. Νομίζουν πως πληγώνει. 
Ένα δάκρυ που ταξιδεύει στον ουρανό. Κι ενώ νομίζει πως ο κόσμος απομακρύνεται, έχει ήδη ξεκινήσει μια δική του πορεία. 
Ποιος θα το ακολουθήσει; Έχει ήδη φτάσει στον ήλιο. Ένα δάκρυ που εξατμίστηκε σε ένα υπόβαθρο γεμάτο φως, αφήνοντας πίσω του τρικυμίες από όνειρα. 
Ποιος θα το θυμάται; 
Ένας άνθρωπος που μόλις ξύπνησε. 
Ένα δάκρυ που πια δεν υπάρχει. 

Ένας ουρανός που δάκρυσε...




Είναι ο ουρανός που έριξε ένα βουβό δάκρυ. Μη το δει κανείς, μήτε η καρδιά του να το ακούσει. Μέσα στο πυκνό σκοτάδι ταξίδεψε και με τα σύννεφα μοιράστηκε τη θλίψη του. Ένα δάκρυ ασήμαντο, άσκοπη και ανεξήγητη η ύπαρξη του. 
Ποιος θα το καληνυχτίσει; Τα άστρα απομακρύνθηκαν και το ξημέρωμα δε θέλησε να έρθει. Ένα δάκρυ στον ουρανό και η νύχτα παρέμεινε νύχτα. 
Ποιος θα το δικαιολογήσει; Εμπόδιο στάθηκε στην εμφάνιση της ημέρας και όλοι το αρνήθηκαν. Ένα δάκρυ που πολλοί φοβήθηκαν. 
Ποιος θα το πλησιάσει; Υποψίες πως θα παγώσει την ήδη ψυχρή καρδιά τους. Ένα δάκρυ που μιλάει γι' αγάπη. Κι όμως φίλοι κι έρωτες το απαρνήθηκαν. 
Ποιος θα το καταλάβει; Νομίζουν πως κουβαλάει πόνο. Νομίζουν πως τρυπάει. Νομίζουν πως πληγώνει. 
Ένα δάκρυ που ταξιδεύει στον ουρανό. Κι ενώ νομίζει πως ο κόσμος απομακρύνεται, έχει ήδη ξεκινήσει μια δική του πορεία. 
Ποιος θα το ακολουθήσει; Έχει ήδη φτάσει στον ήλιο. Ένα δάκρυ που εξατμίστηκε σε ένα υπόβαθρο γεμάτο φως, αφήνοντας πίσω του τρικυμίες από όνειρα. 
Ποιος θα το θυμάται; 
Ένας άνθρωπος που μόλις ξύπνησε. 
Ένα δάκρυ που πια δεν υπάρχει. 

17/7/15

Those People



Κάποιοι άνθρωποι έρχονται στη ζωή σου και φέρνουν τα πάνω κάτω. Είναι αυτοί οι άνθρωποι που φοβάσαι περισσότερο από όλους μήπως φύγουν και τους χάσεις. Γιατί χωρίς αυτούς η ζωή σου δεν θα είχε χρώμα. Θα ήταν ένα ασπρόμαυρο θολό τοπίο χωρίς ζωή, χωρίς ζωντάνια. Προπαντός, χωρίς χαμόγελα. Γιατί το πιο όμορφο πράγμα στον άνθρωπο είναι να χαμογελάει. Να χαμογελάσει ξεχνώντας όλες τις έννοιες και τα προβλήματα του. Είναι εκείνο το χαμόγελο που δε βγαίνει ολάκερο από μέσα σου, αλλά ξεπροβάλλει μέσα από την αγάπη των ανθρώπων σου. Αυτό οι ίδιοι είναι που σε πληρούν, που σκουπίζουν κάθε αόρατο δάκρυ σου, που στέκονται μαζί σου στην καταιγίδα. Χωρίς αυτούς θα ήσουν άδειος. Θα ήσουν απλώς ένας μαραμένο άνθος γιασεμιού, πεσμένο στην άκρη ενός πολυδιάβατου δρόμου. Σε έναν δρόμο όπου κανείς δεν αφιερώνει ένα δευτερόλεπτο να ρίξει μια ματιά κάτω, εφόσον είναι όλοι τόσο απασχολημένοι να κοιτούν τον ουρανό. Δεν ξέρουν όμως ότι τα πιο όμορφα λουλούδια φυτρώνουν στο έδαφος. Πως για να ανθίσουν φτάνει να μοιραστούν την αγάπη που νιώθουν. Τυχεροί είναι εκείνοι που τα χαμόγελα των ανθρώπων τους, τους γεμίζουν την μέρα. Τυχεροί είναι εκείνοι, που τέτοιοι άνθρωποι απαρτίζουν τη ζωή τους.


13/7/15

ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ Ο ΗΛΙΟΣ




Μέρος 1ο (MelancholyBird)
Άνθρωπε μου βάστα τον πόνο της απουσίας. Θα δεις γλυκαίνει με τον καιρό, παραμύθι να φτιάχνεις την ιστορία σου και νανούρισμα στα παιδιά σου. Μην θλίβεσαι που έφυγε, μην δακρύζεις που σε πρόδωσε μόνο αγάπα τον. Αν κάπου ενωθούν ξανά οι πορείες σας αγκάλιασε τον με όλη την δύναμη της ψυχής σου, μην γονατίσεις και τότε θα είσαι ένα βήμα παραπέρα, ένα βήμα για το έπαθλο της αγάπης. Κάποτε ένας αγαπημένος φίλος μου είπε ότι κάθε πρωί βγαίνει ο ήλιος και μας φωτίζει, είναι μια καινούρια ηλιόλουστη μέρα, ηλιόλουστη και η πληγωμένη σου καρδιά. Ακόμα κι αν ξημερώσει συννεφιά, να θυμάσαι πίσω από τις μαύρες σκιές πάντα υπάρχουν τα δύο πιο φωτεινά αστέρια, ο ήλιος και το φεγγάρι. Ο ήλιος απλώνει παντού την ευτυχία του, έτσι και το φεγγάρι στο σκοτάδι σου αποτυπώνει τον δικό του φωτεινό δρόμο. Γι' αυτό λοιπόν άνθρωπε μου, κοίταξε δίπλα σου, χαμόγελα πλούσιων ψυχών απλώνονται στο δρόμο σου, μην τα τσαλακώνεις, γιατί μετά σκοτάδι ντύνεσαι και εσύ.
Μέρος 2ο (RecklessDreamer)
Και αν τελικά χαθείς στο σκοτάδι σου, άνθρωπε μου, δύσκολα θα βρεις το δρόμο του γυρισμού. Να το φοβάσαι το σκοτάδι, να μην του παραδίνεσαι. Φαντάζει γλυκό στην όψη μα σαν το γευτείς ο πόνος σαν άγριο κύμα σε ισοπεδώνει. Και αφήνεσαι. Και εξακολουθείς να αφήνεσαι. Και πάντα αφήνεσαι. Θεριό γίνεται μέσα σου έτοιμο να σε κατασπαράξει. Ζεις με αυτό άνθρωπέ μου. Ζεις από αυτό. Σκιές σκεπάζουν το χαμόγελό σου και τότε ήδη το σεληνόφως σβήνει από τον ουρανό. Μήτε ελπίδα για το φεγγάρι μένει, μήτε για τον ήλιο. Αναζητάς διψώντας μια σταγόνα φωτός μα από πουθενά δεν κρατιέσαι για να ψάξεις. Ένα λευκό τριαντάφυλλο και η ελπίδα θα ξαναγεννηθεί μπρος στην ομορφιά του. Ο ήλιος θα ξεπροβάλλει ξανά μετά το σκοτάδι. Τον έχεις ανάγκη πια και σε γαληνεύει η χάρη του. Ο τρόπος που κάνει τα πάντα να φαίνονται τόσο ξεκάθαρα και φωτεινά. Σου δείχνει πολύχρωμα μονοπάτια για να περπατήσεις και νέους κήπους για να ξεκουράσεις την λαβωμένη σου ψυχή. Ώσπου όταν έχεις πια ανασάνει, μάτια που αντικατοπτρίζουν την όψη του μέντορά τους κοσμούν το λαμπερό πρόσωπό σου. Βρες ένα τριαντάφυλλο και άσε μια αχτίδα ηλίου να το φωτίσει. Ένα λευκό τριαντάφυλλο.
 

16/5/15

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΟΥ

Για τους ανθρώπους σου.
Πρέπει να είσαι εκεί για τους ανθρώπους σου.
Να είσαι δυνατός για τους ανθρώπους σου.
Να πολεμάς για τους ανθρώπους σου.
Να χαμογελάς για τους ανθρώπους σου.
Να δείχνεις τον ήλιο στους ανθρώπους σου.
Να σταθείς στο πλευρό των ανθρώπων σου.
Να γίνεις η ελπίδα για τους ανθρώπους σου.
Να ζεις για τους ανθρώπους σου.
Να θυσιάζεσαι για τους ανθρώπους σου.
Να σώζεις τους ανθρώπους σου.
Να δίνεις στους ανθρώπους σου.
Να δίνεσαι στους ανθρώπους σου.
Να γίνεις ο άνθρωπος των ανθρώπων σου.

3/5/15

Που πήγε η ελπίδα;

Θολωμένη ματιά στην ξαστεριά του προσώπου σου.
Χαλάει τούτο το γαλήνιο τοπίο.
Κάποτε υπήρχε μια ζωγραφιά από ζωή και ευτυχία.
Που είναι τώρα; Πέρασε η ώρα κι έφυγε άραγε; Γιατί την άφησες;
Θέλησες το σκοτάδι, πάντα το ήθελες.
Το χαμόγελο έσβησε και ούτε που ένιωσες τον πόνο της αποχώρησης του.
Μήτε το έψαξες.
Άνθρωπε, εσύ τα παράτησες, όχι η ζωή.
Αφέθηκες στη μοναξιά και το κενό σου δίνει αμφίβολα συναίσθηματα.

Η θάλασσα ξανά ήσυχη κάνει τη μελαγχολική παρουσία της μπρος στο βλέμμα μπερδεμένων ανθρώπων. Οι άνθρωποι την κοιτούν και ταξιδεύουν, κάθε φορά με ένα φάσμα συναισθημάτων. Αδυναμίες και δειλίες. Πόσο δύσκολο είναι να συμμορφωθεί στο περιβάλλον του ο άνθρωπος. Όλα του μοιάζουν δύσκολα και τραβά προς την αντίθετη κατεύθυνση. Μα αυτό του φαίνεται φυσιολογικό. Δεν βγάζεις άκρη τελικά. Ποτέ δε θα βγάλεις.

Μένω κολλημένη στην ελπίδα ότι κάποτε θα ζωγραφίσεις ξανά με πολύχρωμα πινέλα.
Να δημιουργήσεις ξανά μια όψη από ζωή και ευτυχία.


15/3/15

Everything Began That Day


"It all began that day. I've had a little adventure. It began as a journey across a dark sea, in search of despair. Away from this country, the ocean was vast. And the islands in it had power that was difficult to comprehend. There were animals I'd never seen before and scenery I could never even dream of. The music played by the waves, was sometimes peaceful. Flowing calmly, enveloping all my smaller troubles. And at other times it was violent. Laughing loudly, ripping delicate feelings asunder. Amidst a dark, dark storm, I suddenly came across a little ship. The ship pushed my back, saying: "Don't you see that light?" Never losing its way in the darkness, that mysterious little ship rode the mighty waves as if dancing upon them. It never opposed the sea, yet the bow continued to point forward, it pointed a finger "Look! There's the light!". History will likely record this as an illusion, but to me it is the truth. And then..."


- Vivi, One Piece

11/3/15

"ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΟΥ ΠΟΙΗΤΗ"


Αγαπημένε μου ποιητή,

Η ζωή πολλές φορές είναι βάναυση και οι πληγωμένοι άνθρωποι που ζουν μέσα από την πνοή της βυθίζονται καθημερινά στην απελπισία. Μαύρο και γκρι είναι τα χρώματα που διακρίνεις πλέον στην απαισιόδοξη τούτη κοινωνία, η οποία κάθε άλλο παρά μόνο πως θα ικανοποιήσει τον εγωισμό της ψυχής της προσπαθεί. Όμως δεν είμαι εδώ σήμερα για να ρίξω κι άλλη στάχτη στη λευκή, κατά περίεργο τρόπο, αυτή εδώ σελίδα. Μέσα από την τόση θλίψη, δες πως ανθίζουν ξανά τα λουλούδια. Η ελπίδα τα τρέφει με υπομονή και τα όνειρα τα βοηθούν να ανθίσουν. Ξέρω πως είναι δύσκολο να αντεπεξέλθει κάνεις στις δυσκολίες, όμως με λίγη επιμονή μπορεί ο καθένας να δει, με ματιά καθαρά, τον μαγευτικό κόσμο που ξεδιπλώνεται μπρος στα πόδια μας. Τι ανάγκη έχουμε την κατάθλιψη όταν χαρούμενα βλέμματα παιδιών στρέφονται επάνω μας. Διότι, καλέ μου εμπνευστή, μικρά παιδιά είναι οι αγαπημένοι μας. Αυτοί που με την αθώα αγάπη τους γεμίζουν την καρδιά μας και τα όμορφα λόγια τους, πόσο δε οι πράξεις τους, προσπαθούν όχι άδικα να μας δείξουν ότι ακόμα και στις μαύρες μέρες μας υπάρχει η υποψία μίας ιδιαίτερης αισιοδοξίας. Τίποτα δεν πεθαίνει αν πρώτα δεν παλέψει και καμιά μάχη δεν χάθηκε αδίκως. Εσύ που με τα λόγια σου εκφράζεις ανείπωτα συναισθήματα ανθρώπων όταν τα διαβάζουν, σίγουρα έχεις ακούσει έστω για μια φορά στη ζωή σου τη γαλήνη που βγαίνει μέσα από τα σπασμένα πλήκτρα ενός μαραμένου πιάνου. Σίγουρα έχεις νιώσει την ευτυχία που σε πλημμυρίζει όταν μετά από πολλές ημέρες ασταμάτητης βροχής ο ήλιος ζεσταίνει και πάλι το βρεγμένο σου ηθικό. Σίγουρα έχεις περπατήσει ξυπόλητος σε δρόμους από γυαλί, που αν και εύθραυστο, ξέρεις ότι δεν θα σπάσει. Κι αυτό γιατί οι σόλες από τα παπούτσια που δεν φοράς δεν θα φθείρει την αψεγάδιαστη επιφάνεια. Είναι όλα τόσο όμορφα τοποθετημένα πάνω σε τούτη τη γη που μόνο αν νιώσεις την ταπεινή παρουσία τους θα καταλάβεις την βροντερή αξία τους. Θα μπορούσαν πότε οι άνθρωποι να καταλάβουν λόγια σαν και τούτα; Λόγια βουβά μα όμως ελπιδοφόρα. Ίσως αν εσύ μπορούσες να τους τα επισημάνεις μέσα από ένα γλυκόπικρο ποίημα, θα σε ακολουθούσαν ευκολότερα. Ασύμμετρα λόγια σαν κι αυτά δεν πλανώνται εύκολα στον αέρα, ξέρεις. Ζητώ λοιπόν την βοήθειά σου και μέσα από τις πρόχειρες λέξεις μου, σύνταξε ένα ποίημα που θα μιλήσει κατευθείαν στις καρδιές μας. Το χρειαζόμαστε, ξέρεις γιατί; Γιατί εθελοτυφλούμε. Γιατί μας είναι ευκολότερο να παραδινομαστε στη μελαγχολία μας από το να ταξιδεύουμε σε μέρη φωτεινά μέσα στο νου μας. Γιατί δεν εκτιμούμε το χέρι που απλώνεται για να κρατήσει το δικό μας. Γιατί έχουμε μάθει να περπατάμε σε αναμμένα κάρβουνα στα όρια ενός γκρεμού, ενώ δίπλα μας απλώνονται ροδοπέταλα, έτοιμα να ξεψυχήσουν κάτω από τα βήματα μας μέχρι να μάθουμε να πετάμε.

9/3/15

Darkness Inside





Το πυκνό σκοτάδι απλώθηκε απέραντο και απαγόρεψε, θαρρείς με επιβλητικό ύφος, κάθε τι όμορφο, κάθε τι ζωηρό, κάθε τι ζωντανό. Κρύφτηκαν όλα στη σκιά του και δεν τόλμησαν να ξαναβγούν. Η σιωπή ακούστηκε δυνατά σε οτιδήποτε κενό και άδειο· ξεκινώντας από τους άδειους δρόμους και καταλήγοντας στις κενές ψυχές των ανθρώπων. Είναι πλέον απίθανο να δεις σπίθα φωτός στο σκοτάδι. Όλα παραδίνονται σε αυτό σαν μικρά παιδιά στη ζεστή αγκαλιά της μητέρας τους. Το αποδέχονται. Δεν θα ψάξουν να βρουν το φως, διότι πιστεύουν ότι είναι ανούσιο και δεν φέρνει καμία διαφορά. Αλίμονο σε αυτούς που έζησαν τον ήλιο και τώρα τον απαρνιούνται. Αλίμονο και στους άλλους, που δεν τολμούν για μια στιγμή να αναζητήσουν την πηγή τους φωτός. Αλίμονο και σε εμάς, που δεν μπορούμε πια να βρούμε τον δρόμο της επιστροφής γιατί τα αστέρια έχουν σβήσει.

28/1/15

"Γιατί φεύγουμε;"



Το κορίτσι κάθισε στο παγκάκι με τα πόδια σταυρωμένα. Έκανε τόσο κρύο που δεν θα ήταν περίεργο αν ξαφνικά νιφάδες χιονιού άρχιζαν να πέφτουν από τον ουρανό. Ήταν νωρίς ακόμα, πρωί. Κάποιες αχτίδες φωτός διαπερνούσαν το ελαφρά γκρίζο ουρανό και έδιναν μία ανοιξιάτικη νότα σε αυτό το βουβό και άχρωμο τοπίο. Όχι, δεν είναι πως δεν την άρεσε ο χειμώνας. Κάθε άλλο. Απλά σήμερα ίσως κατάφερνε να πιαστεί από αυτή τη μικρή δόση ήλιου. Τη γοήτευε αυτή η μικρή πινελιά φωτός.
Λένε ότι μερικές φορές ο καιρός καθρεφτίζει τα συναισθήματα μας. Ίσως αυτό ήταν κάτι που τη βάραινε… Η όψη και το χρώμα της ψυχής της. Μάζεψε τα πόδια της κοντά στο στήθος της όταν ένα ψυχρό αεράκι χάιδεψε το μόνο ακάλυπτο σημείο του σώματος της, το πρόσωπο της. Δίχως αμφιβολία αυτή η εποχή ξεγυμνώνει, κάποιες φορές λιγότερο και κάποιες περισσότερο, την αίσθηση της μελαγχολίας. Λίγο ο συννεφιασμένος, ψυχρός ουρανός και λίγο το χειμωνιάτικο τοπίο, που κατά συνέπεια αναδεικνύεται από τις μορφές θλιμμένων, ξερών δέντρων, αρκεί να παραδοθείς στο χαοτικό αυτό συναίσθημα της μελαγχολίας. Κοιτάζοντάς το για ώρα όμως σε παραπέμπει να ονειρεύεσαι, να αναπολείς. Αναμνήσεις που χορεύουν ασταμάτητα στο μυαλό σου, σε αργό και νωχελικό ρυθμό, ενώ μια γαλήνια μουσική υπόκρουση πιάνου ακούγεται στο βάθος. Αυτό ακριβώς βίωνε τώρα και το κορίτσι. Σκηνή ολίγον συναισθηματικού δράματος γυριζόταν στο μυαλό της.
Έσκυψε σιγά σιγά το κεφάλι της προς τα πίσω, για να κοιτάξει τον ουρανό. Έμεινε εκεί για ώρα, κοιτάζοντας την χαοτική απεραντοσύνη του με μάτια κενά. Συνειδητοποίησε πως όλο το φως που πάλευε για να μείνει σε μία άκρη του ουρανού είχε χαθεί. Είχε χαθεί και αυτό. Το κορίτσι έκλεισε τα μάτια του… Γιατί να είναι τόσο αβάσταχτος ο πόνος; Γιατί να μη μπορεί να διασπαστεί και να αντιμετωπιστεί σε μικρά κομμάτια; Ερωτήσεις που δε θα απαντηθούν ποτέ. Αναμνήσεις που λαβώνουν. Άνθρωποι που περνούν από τη ζωή σου και μετά εξαφανίζονται σαν φαντάσματα μικρών παιδιών που ψάχνουν την ηρεμία. Όταν κάποιος απομακρυνθεί, δεν μπορεί να γυρίσει και να σε ξανακοιτάξει. Εσύ τον βλέπεις από μακριά να περπατάει στη δική του ευθεία. Εσύ έχεις μένει πίσω βλέποντάς τον να απομακρύνεται, άλλες φορές με βήμα γρήγορο και ανάλαφρο και άλλες φορές με βήμα αργό και βαρύ. Πολλές φορές σκέφτεσαι πως θα γυρίσει να σε αντικρύσει, με βλέμμα διστακτικό και μετανιωμένο. Τέτοιου είδους ανατροπές όμως γίνονται μόνο στις ταινίες. Ναι, σε αυτές τις καλά σκηνοθετικά επιμελημένες και παράλληλα αριστουργηματικά και ψεύτικα στημένες. Σκέφτεσαι να φωνάξεις το όνομα του, μήπως γυρίσει. Ξέρεις όμως ότι δεν τολμάς. Αυτός ο κάποιος αρχίζει να γίνεται σκιά. Όσο απομακρύνεται, τόσο μεγαλώνει το κενό στην καρδιά σου, αφού φεύγοντας παίρνει μαζί του και το τελευταίο ψίχουλο της παρουσίας του εκεί, κάθε ελπίδα που έμεινε τελευταία. Παρ’ όλα αυτά είναι αδύνατο να αφαιρέσει όλα αυτά που νιώθεις. Τον αφήνεις λοιπόν να φύγει και εσύ ακολουθείς άλλο μονοπάτι. Ίσως σκεφτείς πως είναι άδικο. Πως και οι δυο σας θα μπορούσατε να παλέψετε, με τον δικό σας τρόπο, για να παραμείνετε πρόσωπο με πρόσωπο και όχι πλάτη με πλάτη. Δεν είχατε το κουράγιο να το κάνετε. Πολλοί άνθρωποι φεύγουν. Ο πόνος για την απουσία τους υπάρχει, ανεξάρτητα το πόσο σημαντικοί ή ασήμαντοι είναι...  /Χα./ “Ασημαντότητες”. Τίποτα δεν είναι ασήμαντο τελικά. Απλά οι άνθρωποι μαθαίνουν να ζουν με τον πόνο. Συνηθίζουν έτσι…
Οι σκέψεις αυτές σταμάτησαν να κυλούν από το μυαλό του κοριτσιού. Έπρεπε να κάνει ένα διάλειμμα. Ή καλύτερα, έπρεπε να σταματήσει. Να σταματήσει να σκέφτεται. Δεν είναι η πρώτη φορά που είχε ενεργοποιήσει τα συναισθήματα εκείνα που έχουν ως βάση τους την ερώτηση «Γιατί φεύγουν;», προσπαθώντας άδικα, για ακόμα μία φορά, να βρει την απάντηση. Το βαρέθηκε πια. Όλο αυτό είναι ένας φαύλος κύκλος, απροσδιόριστος και τραγικά αναπόφευκτος.
Δύο σταγόνες βροχής άγγιξαν τα μάγουλά της. Άνοιξε τα μάτια της. Το χρώμα του ουρανού είχε τώρα σκουρύνει απειλητικά. Σηκώθηκε από το παγκάκι και άρχισε να περπατά. Αργά. Διστακτικά. Καιρός να βουλιάξει ξανά στην καθημερινότητα. Είχε απομακρυνθεί αρκετά από το παγκάκι όταν, επηρεασμένη από τις σκέψεις τις, γύρισε να κοιτάξει πίσω. Σε αντίθεση με τους άλλους, εκείνη δεν ήθελε να απομακρυνθεί από κανέναν και από τίποτα. Το παγκάκι ήταν άδειο. Το μέρος όπου πριν λίγο γέμιζε αυτή με την παρουσία της, τώρα ήταν άδειο.
Ξεφεύγοντας από την αλληγορία και επιστρέφοντας στην πραγματικότητα, συνέχισε τον δρόμο της. Δεν είναι μόνο οι άλλοι που φεύγουν. Φεύγουμε κι εμείς.
Άραγε, γιατί φεύγουμε;

25/1/15

Ποτέ δε τολμήσαμε...



Μείναμε έτσι λοιπόν,
κολλημένοι πίσω από ένα παράθυρο
να κοιτάζουμε τη βροχή.
Χάνοντας τη ζωή μας...
Περιμένοντας...
Θα είναι κεραυνός ή αχτίδα φωτός
αυτό που θα σκίσει τα σύννεφα;
Θα μάθουμε άραγε;
Πίσω από ένα τζάμι
ακόμη καθρεφτίζεται η μορφή μας.
Ποτέ δεν τολμήσαμε
να περπατήσουμε στη καταιγίδα...



24/1/15

It's all about measuring...


Measuring.
Measuring what? Measuring cups, measuring spoons, measuring life.
We’re measuring our time. 
Funny how a minute is so long and so short. 
How a day has so many hours and so few.
Like a cup is so big and so little to so many.
Measuring.
Measuring what? Measuring comfort, measuring maintainability, measuring pain.
We’re measuring others.
Funny how much measuring looks like me assuring.
How often we measure things for others and ourselves.
Like we are scared the things we are measuring are running out.
Measuring.
Measuring what? Measuring time.
We’re measuring the seconds, minutes, hours, days, time; left.
Funny how we constructed something just to watch it fall away.
Like we only read time to see how much of it we have left.


12/1/2015

ΑΥΛΑΙΑ ΚΑΙ ΠΑΜΕ (;)




Σκέφτομαι πως η ζωή είναι σαν ένα μεγάλο αμφιθέατρο. Εσύ είσαι στη σκηνή και το κοινό αποτελείται από τους ανθρώπους που υπάρχουν στη ζωή σου. Είναι όλοι εκεί, μπροστά σου κι εσύ πρέπει να τους αντιμετωπίσεις. Αυτοί που κάθονται εκείνη τη στιγμή στις καρέκλες είναι αυτοί που είναι στη ζωή σου, δίχως αυτό να σημαίνει ότι κάποτε δεν κάθονταν κάποιοι άλλοι εκεί. Οι άδειες καρέκλες αντιπροσωπεύουν τους ανθρώπους που έχουν φύγει από τη ζωή σου, δίχως αυτό να σημαίνει ότι κάποτε δεν ήταν εκεί. Άραγε καταλαβαίνεις πως σκέφτομαι τη ζωή; Η ζωή για μένα είναι σαν διαδοχικές παραστάσεις. Εσύ θα είσαι πάντα εκεί, πάνω στη σκηνή. Το κοινό όμως είναι αμφίβολο. Άλλες φορές το αμφιθέατρο θα είναι γεμάτο και άλλες όχι και τόσο. Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται, άνθρωποι που φεύγουν κι ακόμη άνθρωποι που επιστρέφουν.  Εσύ όμως πρέπει να συνεχίσεις... Να συνεχίσεις να παίζεις τον ρόλο σου, αυτόν που έμαθες τόσο καλά. Βέβαια, αποδοκιμαστικός για το κοινό θα είναι ο αυτοσχεδιασμός, ο οποίος θα αναδεικνύει κομμάτια της ψυχής σου, του εαυτού σου, και ποτέ δεν θα έχει σίγουρο αποτέλεσμα. Όπως και να 'χει, εσύ ο ίδιος οφείλεις στο κοινό. Δίχως αμφισβήτηση, θα υπάρξουν και στιγμές που το αμφιθέτρο θα είναι τελείως άδειο. Τότε είναι που πρέπει να συνεχίσεις. Διότι αν τα παρατήσεις και κατέβεις από τη σκηνή, τότε θα σβήσουν και τα φώτα.


3/12/2014